Dwuj臋zyczne dzieci 馃槉

Jak ju偶 pewnie wi臋kszo艣膰 z Was wie, mieszkamy w Anglii. Ci膮gle mamy nadziej臋, 偶e to stan przej艣ciowy i kiedy艣 wr贸cimy do Polski. Na t膮 chwil臋 偶yjemy tu i pr贸bujemy si臋 dostosowa膰. Nie jest 藕le, ale t臋skno nam zwyczajnie.

W domu, miedzy sob膮 rozmawiamy po polsku i tak samo zwracamy si臋 do dzieci. Maluchy ogl膮daj膮 angielskie bajki i Felutek szybko 艂apie s艂贸wka. Troszk臋 miesza polskie z angielskimi. W sklepach zaczepia ekspedientki i co艣 tam do nich babla. Ja nie do ko艅ca wiem co, ale one zawsze reaguj膮 i odpowiadaj膮, wi臋c mo偶e one go rozumiej膮.

Czasem S uczy go takich s艂贸w, 偶e ja sama nie mam poj臋cia, co znacz膮 i nie zawsze ogarniam, co Felek ode mnie chce. A najlepsze jest to, 偶e super idzie mu nauka dziwacznych i ci臋偶kich s艂贸w. Takie 艂apie w lot, a potem mnie z nowego s艂ownictwa przepytuje.

Kilka dni temu spotka艂am na spacerze kole偶ank臋. Wraca艂a z zakup贸w ze swoj膮 trzyletni膮 c贸reczk膮 i zatrzyma艂a si臋 na chwilk臋 na plotki. Dzieciaki nie bardzo da艂y nam pogada膰, bo szala艂y i przekrzykiwa艂y si臋.

Ja: Twoja ma艂a tylko po angielsku m贸wi?

K: Tak, nie uczymy jej na razie po polsku, 偶eby mia艂a w szkole l偶ej. A Wasz Felek m贸wi po angielsku?

Ja: Nie du偶o. Tylko podstawowe s艂owa. Siku, kupa, woda, do mamusi chc臋.

K: Ania, a jak on sobie w przedszkolu poradzi?

Ja: Normalnie. Tak jak ja sobie porodzia艂am. Te偶 nie zna艂am s艂owa, a si臋 dogada艂am. Wi臋c i on si臋 dogada. A ma艂e dzieciaki 艂api膮 du偶o szybciej. Za chwil臋 wr贸ci z przedszkola i w艂asnego dziecka nie zrozumiem.

K: No nie wiem, b臋dzie mu ci臋偶ko.

Ja: Pewnie b臋dzie, ale od razu bedzie dwuj臋zyczny. A wydaje mi si臋, 偶e mimo wszystko polski jest wa偶niejszy.

K: Oby艣 si臋 nie myli艂a.

Kurde. Wr贸ci艂am do domu i odpowiedzia艂am S o rozmowie. Kole偶anka zasia艂a we mnie obawy i zacz臋艂am w膮tpi膰 w nasz膮 decyzj臋.

S: Ania, nauczy si臋, nauczy. Dzieci bardzo szybko 艂api膮. Zobaczysz. Po 艣wi臋tach ju偶 do przedszkola, wi臋c nie ma teraz co gdyba膰.

Na to do kuchni wszed艂 Felek i pyta:

F: Zaraz b臋d膮 艢wi臋ta?

Ja: Tak. Ju偶 nied艂ugo. Cieszysz si臋?

F: Tak.

Na co wybieg艂 z kuchni i krzyczy:

F: Bubulinko, zaraz b臋d膮 艣wi臋ta. I b臋dzie jo艂ka, jo艂ka, jo艂ka.

S: Widzisz Ania. Dogada si臋 w przedszkolu. On ju偶 jest dwuj臋zyczny. Co po polsku nie wie, to po rusku dopowie.

Ania

Lat: 35 (o matko) 馃槉 Stan cywilny: m臋偶atka, (bo podkusi艂o)馃槉 Stan dzieciowy: sztuk 2 Hobby: lubi臋 czyta膰, lubi臋 pisa膰, ale najbardziej lubi臋 czyta膰 to, co napisa艂am 馃槢 Wady: uparta, nerwowa, gderaj膮ca, niecierpliwa. Zalety: 艂atwo艣膰 w znajdowaniu wad 馃槉 Mocna strona: poczucie humoru S艂abo艣ci: wi艣nie w czekoladzie i siostra 馃槉 Nowy rok, nowa ja 馃槉. Tak to si臋 zazwyczaj zaczyna. D艂ugo o tym my艣la艂am, gdyba艂am, wymy艣la艂am scenariusze. I nagle, bach. Kiedy jak nie teraz. 馃槉 I oto jestem 馃槉

2 thoughts to “Dwuj臋zyczne dzieci 馃槉”

  1. Hej.Aniu widze ze mam zaleglosci…ale jakos ostatni czas nie sprzyja mi.I widze ze jak ja nie zaczne pisac to nikt nie pisze…aj….buziaczek

Dodaj komentarz

Tw贸j adres email nie zostanie opublikowany. Pola, kt贸rych wype艂nienie jest wymagane, s膮 oznaczone symbolem *